صبر

صبرها من پیش کردم تا که یک روزت ببینم

ترسم آن روزی تو آیی ، لیک چشمانم نبیند.

شیرین

گویند که صبر پیشه کن تا غوره
آخر بشود به کام تو شیرینی
‌

در پای تو بیش از این صبوری نتوان
تو چون شکری،عسل لبی شیرینی‌ 

چشم بگشا

بگشا چشم که شب منتظر خورشید است
در پس ابر دو پلکت سحری خوابیده است
تا نظر باز کنی‌ ، ناز دو مژگانت را
همه عشاق دو عالم غم دل تسکین است
مردم چشم تو و دیده اگر دیده ماست
تا طلوع سحرش دیده ما خونین است
من و ساقی‌ و می و مطربی و شنگی و شوخ؟
همه اینها به لطف نگهت سرگین است

یوسف گمگشته

یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور		کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور
این دل غمدیده حالش به شود دل بد مکن		وین سر شوریده بازآید به سامان غم مخور
گر بهار عمر باشد باز بر تخت چمن		چتر گل در سر کشی ای مرغ خوشخوان غم مخور
دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت		دایما یک سان نباشد حال دوران غم مخور
هان مشو نومید چون واقف نه‌ای از سر غیب		باشد اندر پرده بازی‌های پنهان غم مخور
ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی برکند		چون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم مخور
در بیابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدم		سرزنش‌ها گر کند خار مغیلان غم مخور
گر چه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید		هیچ راهی نیست کان را نیست پایان غم مخور
حال ما در فرقت جانان و ابرام رقیب		جمله می‌داند خدای حال گردان غم مخور
حافظا در کنج فقر و خلوت شب‌های تار		تا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور

حافظ

سیب سرخ

وصف لبخند لبش چون سیب سرخی در بهشت

خوش به حال آنکه می‌‌چیند ز باغستان عشق

سرو تمام ناز من

من همه شب به کوی تو
بنده روی و موی تو
سر بنهم به عاشقی
بانگ زنم ز بوی تو:
این دلم از همه گسست تا که بپوید این رهت
چون به رهت فتاده‌ام بی‌ دل و بی‌ خبر شوم ؟
ناز تو و نیاز من
سرو تو و نماز من
بر تو نماز می‌کنم ، سرو تمام ناز من
ناز تو کرد خون به دل
یاد تو کرد اشک ، رود
چشمه لا یزال عشق ، سرو تمام ناز من
تو ز فرشتگان سری
وز همه مهربان تری
. . .

تو ، چون باد شبانگاهان

سرد
چون باد شبانگاهان
که بر پیکر در راه ماندگان می‌‌تازد
و گونه‌ها را
سرخ از هر تازیانه

تلخ
چون باد شبانگاهان
که نه خبری خوش دارد از شکوفیدن گٔل‌ ، غنچه‌ها ، باغ
و نه خبری از تو
آه ، اما
هراسی سخت
هراسی سخت دارد از برچیدن گٔل‌ها ، غنچه‌ ، باغ ها
و فریادی مهیب
که هیچ آمدنت با ماندن همراه نشد
و تو
چون باد شبانگاهان.

 

عبور کرد

زبان نبود که بگوید
                        سکوت کرد
دلی نبود که بماند
                        عبور کرد
عبور کرد و نپرسیدمش کجا ؟؟؟   من هیچ
بدان امید که نپوید خیالم ‏آنجا را !!!