شعری برای یک تن فروش

بگذار تا ندانند
راز فرسایش روح
راز فرسایش دل
راز فرسایش باورها را

حق ندادیم و
چگونه است ؟
نالان و دوان
صبح تا شام پی اش می گردیم

دین بر دوش و
چگونه است ؟
که بی بال و پری
شوق پرواز و رهیدن داریم

دوستان را چگونه ما دشمن؟
دشمنان را چگونه ما پر وبال؟

آری آری
چنین است رسم زمان . . .
دوستان را دشمنی
دشمنان ، شدن پر و بال

کم ؟ که نه !
جسم و روح خود حراج زدیم !
آری آری قسم ! حراج زدیم

جسم در دست رند بازاری
دل به خاک زمین چو نقش قالی

خنده بر لب رند بازاری
غصه ریده بر کف قالی

لبخند

چه کنم که زلف یاران دل ما رمیده دارد
به شرار آن نگاهش سر ما خمیده دارد

به شکوفه های لبخند که لبش به گوشه دارد
هوس شکوفه چینی ز لبان او که دارد؟

صنما جمال خود را ز نگاه ما مگردان
که نگاه ما تمنا ز شکوفه تو دارد

به هوا من آن غبارم که به دور تو بگردد
به زمین من آن گل رس که به پات نقشه گردد

به جز این غبار کویت چه تمنا ز تو دارد
که بخندی و بخندد به لبی که خنده دارد ؟

بی خبری

من دل به تو دادم که دلت با دگری بود
ما را ثمر عشق همان بی خبری بود

روزی به تو دل دادم و مجنون تو گشتم
زان پس دگرم روز همه در به دری بود

می سوزم و می سازم از این غم که تو دادی
این غم که چه گویم شکرش چون عسلی بود

زلف

تاب زلفت تاب از این دل می برد
رقص زلفانت غم دل می برد

برق زلفانت چو شمشیری دو لب
با لبی دل با لبی دین می برد

پیچش بوی دو زلفت در مشام
عقل و هوشم از پی و بن می برد

نقش تصویر دو زلفت در خیال
ماتم هجران ز یاران می برد

من و تو

من
چو شمعی در باد که به رقص و طربش میبینی
میسوزم
من
چو شمعی که بسوزد بر پا
استادم
من
به آن دیدن رقص تن تو بر دیوار، که از این شعله ی من حرکت موزون دارد
به دو چشمی گریان
خرسندم

من
از این استادن
من
از این سوختن بی حاصل
خرسندم

من
امیدم به سرابی است که آب کف آن چهره و روی تو است
من
دوان گشتم تا
جرعه ای برگیرم از آبی
که به عطر تن تو
عطش رفتن را
گاه به سر
گاه به پا
بر دلم می دارد

من
امیدم اکنون به "ما" شدنست
من
امیدم به زمانی است که تو
بیایی با من -در کنار هم و نه از پس و پیش - ما بشویم
بشود از آن روز همه ی من ها ما
برود از خاطر، هر منی کو بی ما است

من
از این رفتن ها
من
از این گشتن ها در پی تو
خرسندم