لیلی و مجنون

مجنون شدم تو لیلی و صد ناز می کنی
با گوشه لبت گره از غصه باز می کنی

بنگر که هر که رهید از بلای زلفت
او را چه سود؟ نگهت دام می کنی

ترسم رهم ز بلای نگاه تو وآنگه
کمان ابروی خود ساز میکنی